Uitstapjes en vakantie's

Tussen 2007 - 2008 heeft men in Lanklaar een nieuwe fiets en voetgangersbrug over de Zuid-Willemsvaart gebouwd. Deze brug is van het Type "tuikabelbrug" en heeft een pyloon van 43 meter hoog en 11,50 meter breed. Aan de pyloon zijn 22 kabels bevestigd waar het 79 meter lange wegdek aan hangt. Langs de trap is er een fietsgoot, zodat de fiets eenvoudig aan de hand mee naar boven geduwd kan worden. Personen met een rolstoel of kinderwagens hebben hier echter een probleem. De brug verbind Lanklaar met het fietsroutenetwerk, het Maasmechelen Village Outlet Shopping Center, de Euroscoop cinema, het nog verder te ontwikkelen bedrijventerrein Q-Park in Lanklaar en de nog te ontwikkelen hoofdpoort van het Nationaal Park in Lanklaar-Eisden.

Ben je wel eens over de Centrumlaan in Genk gereden, dan heb je misschien ook deze muurschildering gezien.

De hondjes staan kwispelend op te wachten.

Een voorbijganger heeft zijn flesje cola achtergelaten op de vensterbank.

De bewoners kijken je toe.

De volledige zijgevel.

Het oude stationnetje van As destijds Asch genaamd, dateert uit 1878. Het station ligt aan de rand van de Maasvallei en het Nationaal Park Hoge Kempen. Vanuit het station biedt vzw Kolenspoor toeristische treinritten aan op de oude spoorlijn, die de voormalige mijnzetels van Waterschei en Eisden verbindt.

Het gebouw bestond uit een middendeel met verdieping en twee zijvleugels. In het middendeel werden de ticketverkoop, het bureau en woonhuis van de stationschef ondergebracht. De zijvleugels deden dienst als wachtzaal en magazijn. Het geheel werd mooi gerenoveerd in retro-stijl en er werd een charmante taverne in onder gebracht.

Meer info: kolenspoor.be

De koolputter is verhuisd.

De koolputter is gehouwen in blauwe hardsteen (arduin), is 2 meter lang en stond van 1993 tot 2009 aan de Limburghal te Genk. Wegens het slecht onderhoud van de plaats waar dat het beeld stond, moest je na enkele jaren het beeld gaan zoeken tussen het groen. Er werd beslist het beeld over te brengen naar de Campus André Dumont Ziekenhuis te Waterschei, waar dat het een plaats kreeg aan de ingang van de parking.

Dit beeld is een kunstwerk van Lieve Schols.

Het ondernemershuis dat tevens dienst doet als restaurant "de Mangerie" is ondergebracht in het uniek cultuurhistorisch kader van de directeurswoning van de mijn van Eisden, die behoort tot het patrimonium van de gemeente Maasmechelen. 

Het openluchtmuseum telt 140 authentieke historische gebouwen. De kleinere constructies zoals bakovens of rennen voor pluimvee worden hier niet meegerekend. Hoewel het oudste gebouw van 1507 dateert, bestaat de collectie hoofdzakelijk uit bouwwerken van de late 17e tot einde 19e eeuw. De nadruk ligt in het bijzonder op landbouwhoven en schuren. Daarnaast zijn ook dagelijks belangrijke gebouwen voor het dorpsleven zoals: smid, school, kerk, herberg en handwerkersgebouwen in de collectie opgenomen. Tijdens de vroege opbouw van het openluchtmuseum (1953 - 1958) werd gericht gezocht naar gebouwen van historische bouwtechnische waarde of gebouwen met typische stijlkenmerken voor een specifieke regio. De meeste gebouwen verkeerden toen reeds in een vergaande staat van verval. Met het oog op latere reconstructie, werden deze vervallen gebouwen afgebroken. Het verplaatsen van deze gebouwen was een tijdrovend proces waarbij men elk object nummerde, intekende in een inventaris en bouwplan en vervolgens nauwgezet heropbouwde. Door de gewijzigde erfgoedwetgeving in België mogen gebouwen van historische waarde niet meer afgebroken worden om nadien elders terug op te bouwen. Dit betekentdat de gebouwencollectie van Bokrijk niet meer aangroeit.
Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bokrijk 

Het openluchtmuseum van Bokrijk werd op 12 april 1958 officieel geopend. Een honderdveertigtal authentieke gebouwen vormen de kern van de erfgoedcollectie. Naast deze gebouwen bestaat de collectie verder uit gereedschappen en alledaagse gebruiksvoorwerpen. In het totaal omvat dit 30.000 stukken kwetsbaar erfgoed en getuigen van het dagelijkse leven van de 17e eeuw tot 1950. 
Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bokrijk

Het provinciaal domein Bokrijk is momenteel 550 hectare groot en ligt te midden van uitgestrekte bos- en natuurgebieden. Het domein is het meest gekend omwille van zijn openluchtmuseum. Dit is slechts één onderdeel van een groter recreatief geheel. Zo werden er ook een speeltuin, een arboretum en een geuren- en kleurentuin aangelegd. In het domein vonden vanwege de mooie decors ook verschillende opnames plaats voor televisiereeksen en speelfilms zoals de tv-reeks Johan en de Alverman en de Suske en Wiske speelfilm De Duistere diamant.
Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bokrijk

Standerdmolen van Millegem.

De molen is afkomstig uit het gehuchtje Millegem bij Mol. Uit dateringen op een staakijzer en het balkenwerk leidt men af dat deze standerdmolen dateert van 1788-1791.
De molen werd in 1954 aangekocht door het provinciebestuur van Limburg en een jaar later overgebracht naar het openluchtmuseum te Bokrijk.

Meer over deze molen.

Om nog even in de wintersfeer te blijven nog enkele Limburgse winterse foto's

Merry Christmas

In het schilderachtige Maasdorp Leut, tussen het ruisen van de bomen, niet ver van de molen "Nieuw Leven" vindt u dit zeer mooie kasteel. Het statige kasteel, de rentenierswoning en het koetshuis bewaren de sporen van eeuwenlange geschiedenis.

Wanneer de eerste stenen gelegd werden, kan men niet meer achterhalen. De eerste afbeeldingen van het kasteel dateren uit de eerste helft van de 16de eeuw, maar de ronde donjontorens aan de oostkant en de dubbele slotgracht met poortgebouw verraden duidelijk een oudere middeleeuwse waterburcht.

• Oorspronkelijk was het kasteel een "huis" waaraan feodale rechten over de dorpen Leut, Meeswijk en nadien ook Eisden verbonden waren.
• Tussen 1475 en 1752 werd het kasteel bewoond door de adellijke familie Van Vlodrop
• In 1752 kocht de katholieke Maastrichtenaar Willem van Meeuwen het kasteel.
• In 1795 ging de Rijksheerlijkheid, samen met de rest van de Zuidelijke Nederlanden, op in het Franse Rijk. Leut, Meeswijk en Eisden werden daardoor doodgewone dorpen. De toenmalige kasteelheer werd burgemeester.
• De laatste adellijke bewoner van het kasteel was gravin Louisa Vilain XIIII. Deze diepgelovige schonk met royale hand geld aan de plaatselijke kerken en scholen.
• In 1920 koopt de kolenmijn Limburg-Maas (mijn van Eisden) alle eigendommen van de familie Vilain XIIII om in het kasteel de gekwetste mijnwerkers te verzorgen.
• In de loop der jaren ontwikkelt het kasteel zich tot een regionaal ziekenhuis.
• Op 1 januari 1962 wordt een nieuwbouw in gebruik genomen, die met het kasteel verbonden is.
• In 1987, als de mijnen van het oostelijke bekken sluiten, wordt ook het ziekenhuis Kliniek Vilain XIIII gesloten en wel op 31 december.
• Na de sluiting van dit ziekenhuis wordt op 12 december 1988 het "Rust- en Verzorgingshuis Vilain XIIII" opgestart.
• Het kasteel, het park en de dreven werden als monumenten van natuurschoon geklasseerd.
• En als laatste kan ik erbij vertellen dat ik in dit ziekenhuis het levenslicht zag.

Meer info over dit kasteel.

Het koetshuis.

De rentenierswoning.

Er zijn destijds 2 zonnewijzers aangebracht.
Een op de voorgevel en een op de zijgevel van de rentenierswoning.

Onderstaande foto is gemaakt om 13.30 u en de tweede is gemaakt om 13,40 u.
Oordeel zelf in hoeverre het klokje hier juist loopt. 

Deze molen staat in het Limburgse Maasmechelen (Meeswijk). De molen behoorde tot de domeingoederen van de familie Vilain XIIII. In 1920 werd de molen samen met het kasteel gekocht door de s.a. "Limbourg-Meuse", de koolmijn van Eisden. De molen werd grondig hersteld en "De Wachter" werd tot "Nieuw Leven" omgedoopt.

Meer info over deze molen 

Op diverse plaatsen in de wereld wordt vandaag stilgestaan bij het einde van de Eerste Wereldoorlog. Tweeënnegentig jaar geleden, op 11 november 1918 om 11 uur, tekenden na 1.568 dagen oorlog, Duitsland en de Gealieerden de wapenstilstand in een treinwagon die nu nog steeds op dezelfde rails staat in het Franse plaatsje Compiégne in Noord-Frankrijk, waarmee een einde kwam aan vier jaar oorlog. Deze oorlog had 8,5 miljoen mensenlevens gekost. Alleen al in West-Vlaanderen sneuvelden 400.000 jonge mannen in een verschrikkelijke loopgravenoorlog.

In vier jaar tijd werd een generatie jonge mannen grotendeels weggeslagen. De dag van de wapenstilstand werd een nationale herdenkingsdag in Groot-Brittannië, Frankrijk en België. In de Verenigde Staten is 11 november omgedoopt tot Veteranendag. Behalve in deze landen wordt ook in onder meer Canada, Australië en Nieuw-Zeeland stilgestaan bij het einde van de oorlog. 

Verder is er op 11 november een speciaal programma bij de Menenpoort in Ieper. Hier wordt sinds 1928 iedere avond door vrijwilligers het trompetsaluut the Last Post gebracht aan de gesneuvelde Britse militairen.

Een van deze stille getuige is de Belgische Militaire Begraafplaats van Veltem.

Deze Belgische Militaire begraafplaats werd in de periode 1925-1926 aangelegd, door de concentratie van graven uit de omgeving en heeft een oppervlakte van 114 are waarop 904 Belgische Militairen begraven liggen uit de éérste Wereldoorlog. Van de 904 overledene zijn er 239 die niet meer geïdentificeerd konden worden. Het merendeel van de doden viel bij de gevechten bij Haacht, Wespelaar, Keerbergen, Werchter en Rotselaar tijdens de eerste en tweede uitval uitval uit Antwerpen (24-26 augustus en 9-13 september 1914)

Het einde van de "éérste Wereldoorlog", en dan kwam de "Tweede Wereldoorlog.
Laten we dus waakzaam zijn.
Wij hebben geen Derde Wereldoorlog meer nodig !

Op de Belgische militaire begraafplaats van Halen liggen er 181 Belgische soldaten begraven uit de éérste wereldoorlog 1914-1918 op een oppervlakte van 55 are.

Een moment om even te blijven stilstaan en ook deze soldaten te herdenken op deze 1 november. 

De soldaten die hier liggen zijn omgekomen tijdens de Slag der Zilveren Helmen op 12 augustus 1914. De slag der Zilveren Helmen was de laatste grote cavaleriegevecht uit de oorlogsgeschiedenis. Deze slag werd later bekend als "de Slag der Zilveren Helmen", verwijzend naar de punthelmen van de deelnemende Duitse cavaleristen.

De Belgische troepen konden verschillende aanvallen van de Duitsers afslaan en ze tegenhouden aan de Gete. Aan de rand van dit slagveld ligt vandaag de Belgische Militaire begraafplaats, waar de doden van dit gevecht hun rustplaats vonden.

Vlakbij het kerkhof bevindt zich een monument ter nagedachtenis aan de gesneuvelden. Het kerkhof werd geopend in 1915 en wordt sinds 1 januari 2004 beheerd en onderhouden door het Ministerie van defensie.

Seafront Zeebrugge is vooral bekend omwille van zijn echte Russische onderzeeër U480 die je daar kan bezoeken. In dit 100 meter lange stalen gevaarte ervaar je hoe de 75 bemanningsleden maanden lang leefden er werkten in een wel zeer benepen ruimte. De echte rompnummers werden nooit op de romp geplaatst. U480 was een tactisch misleidend nummer.

De bemanning bestond uit 12 officieren, 12 onderofficieren, 1 politiek commissaris en 50 matrozen waarvan het merendeel dienstplichtigen waren die tot 3 jaar aan boord van deze eenheid dienden.

Om te kunnen werken aan boord van een onderzeeër moet men over een aantal eigenschappen beschikken die het mogelijk maken om onder stress en spanning gewoon door te blijven functioneren. Vandaar dat de keuring voor onderzeeboot bemanningen één van de zwaarste is die er destijds bestond.

De psychologische keuring beslaat soms wel enkele dagen waarin wordt onderzocht of men wel gek genoeg is om in een opgeslotenheid van een rioolpijpachtige ruimte, zonder stress een normaal werkpatroon kan volgen. Wellicht is het niet in paniek raken bij het opgesloten zijn in nauwe ruimte ruimte, een afwijking die nu net toevallig een mens geschikt maakt voor het werken op een onderzeeboot. Al deze aspecten drukken op de werksfeer in een onderzeeboot waarbij een directe dialoog tussen de bemanningsleden de enige manier is om goed met elkaar samen te werken.

Het motto van deze bemanningsleden is daarom dan ook "praat altijd met elkaar en nooit over elkaar".

In de boegbuiskamer van dit type duikboot, dit is de torpedoruimte voor in de boot, konden in totaal 18 torpedo's opgeslagen worden.

In de hekbuiskamer, dit is de torpedokamer achter in de duikboot bevinden zich 4 torpedobuizen die, na dat ze leeggeschoten zijn, alleen weer geladen kunnen worden in een haven of langszij een bevoorradingsschip. Eveneens in deze ruimte waren ook 18 bedden voor 36 bemanningsleden met evenveel kastjes, ter grootte van een grote schoenendoos, waarin de persoonlijke bezittingen van de manschappen waren opgeborgen. Terwijl 18 bemanningsleden van dit gedeelte van de boot dienst hadden konden de overige 18 bemanningsleden slapen.

De boot bestaat uit verschillende componenten die afgesloten kunnen worden. Om van het ene naar het andere component te gaan moet door een ronde opening kruipen. Buiten, voordat je de duikboot binnengaat staat er een voorbeeld van de omvang van deze opening en kan je even testen of je er wel door kan voordat je de duikboot binnengaat.

De voortstuwingsinstallatie bestaat uit drie dieselmotoren.

Bij een onderzeeboot wordt onderwater gevaren met behulp van elektromotoren en staan de dieselmotoren af omdat deze zuurstof nodig hebben om te kunnen functioneren. De dieselmotoren werden enkel gebruikt bij het varen aan de oppervlakte of op periscoopdiepte. Gedurende het varen aan de oppervlakte werden de diesels dan gebruikt om de schroefassen aan te drijven waarbij tegelijkertijd de elektromotoren  die zich aan iedere as bevinden meedraaien en als zodanig als generator konden worden gebruikt voor het opladen van de batterijen.

De periscoop.

Het toilet (ook hier is de ruimte zeer beperkt).

Een frisse neus halen tijdens het varen aan de oppervlakte doe je via deze trap omhoog.

Een kleine blik op de controle en navigatie apparatuur.

Technische fiche

• Bouwjaar  :1960 - Sudomekh (Leningrad
• Waterverplaatsing : 1950 ton aan de oppervlakte - 2550 duikend
• Snelheid : aan de oppervlakte : 16,4 knopen - onder water 16 knopen
• Voortstuwing : 3 dieselmotoren 2000 pk / stuk - 1 electromotor van 2700 pk op  centrale schroefas - 2 electromotoren van ieder 1350 pk op BB en SB schroefas 
• Bemanning : 75 bemaningsleden
• Duikdiepte : 280 meter
• Wapens : 10 lanceerbuizen van 21 inch (6 voor en 4 achter) - 22 totpedo's aan boord of 44 mijnen 
• Sensoren : Radio ontvangers - zenders, stoorders, radar, sonars, 2 periscopen waarvan 1 aanvalsperiscoop en 1 navigatieperiscoop
• Rompnummer & type : B-143, Foxtrot type 641. De echte rompnummers werden nooit op de romp geplaatst.
• U480 was een tactisch misleidend nummer 

Er zijn er drie over de gehele wereld verspreid en als een museum ingericht. Museumonderzeeërs van de Foxtrotklasse zijn te bezoeken in:

• Sydney (Australië
• London (Groot Brittannië)
• Zeebrugge (België)

Aan het nauw van Calais stonden verschillende geschutsoptellingen die Engeland onder vuur konden nemen. Een van de bekendste is Batterie Todt in Audinghen. De oorspronkelijke benaming was batterie "Siegfried", maar werd na de dood van de ingenieur "Fritz Todt" omgedoopt tot "batterie Todt". Dit complex bestond uit 4 enorme kazemattenen en werd de tweede grootste van de Atlantikwall.

In de vroege zomer van 1940 werd begonnen met de bouw. Hoewel de voltooiing pas plaats vond in november 1942 werden de éérste schoten reeds in het najaar van 1941 gelost.

Dit complex was bewapend met 380 cm Siegfried kanonnen. Oorspronkelijk was dit scheepsgeschut bestemd voor de oorlogsschepen van de "Bismarck-klasse" maar werd later ook gebruikt als spoorweggeschut. Met een bereik van 48 km konden ze dus gemakkelijk het vasteland van Engeland bereiken. De loop van zo'n kanon had een lengte van 19 meter en woog bij de 100 ton. Hij kon een projectiel van 490 kg 55 kilometer wegschieten en deed er 33 seconden over om Dover te bereiken.

Achter de kazemat staan verschillende interessante voertuigen.

Toen wij het vorige jaar op weg waren naar onze Belgische Kust hoorde ik op de radio het nieuws dag de Queen Mary 2 aangemeerd lag in Zeebrugge. Dat vonden wij natuurlijk een reden om even langs Zeebrugge te rijden.

De Queen Mary 2 was, op het moment van de tewaterlating in 2003, het grootste cruiseschip ooit gebouwd. Het schip werd vernoemd naar Koningin Mary van het Verenigd koninkrijk, grootmoeder van Koningin Elizabeth II.

Het was Koningin Elizabeth II, die haar doopte op 8 januari 2004. De Queen Mary II mocht zich echter maar een goede 2 jaar het grootste cruiseschip noemen, want in april 2006 werd de Freedom of the Seas te water gelaten en is dit momenteel het grootste cruiseschip.

Het schip is eigendom van de Britse rederij Cunard Line en maakte in januari 2004 haar eerste zeereis. Op 16 april 2004 vond de eerste trans-Atlantische oversteek van Southampton naar New York plaats.

Het jaarlijks terugkerend zandsculpturenfestival van Blankenberge is gekend door jong en oud en trekt jaarlijks vele duizende bezoekers van zowel binnen en buitenland. Het éérste zandsculptuur festival ging door in 1997 te Zeebrugge. Dit was een primeur voor ons klein België en meteen ook een groot succes. Gedurende 8 opeenvolgende jaren ging dit door op het strand van Zeebrugge. 10 jaar later verhuisde dit spektakel van Zeebrugge naar Blankenberge waar dat je dit festival nog steeds jaarlijks kan meemaken. Het zandsculpturenfestival bevind zich in de Duinse Polders langs de Koning Albert I laan. Onderstaande foto's zijn gemaakt in 2004, onderwerp > Italië, Ciao Bella Italia.

De eerste IJzertoren werd tijdens de 11de IJzerbedevaart van 1930 plechtig ingewijd als een 50 meter hoog ereteken voor de vele Vlaamse soldaten die in de frontstreek het leven lieten. "Nooit meer oorlog", staat in vier talen te lezen op de stenen zijden van de robuuste toren. De toren werd in 1946 tot ontploffing gebracht. In 1965 werd een nieuwe IJzertoren ingehuldigd. Deze toren is 84 meter hoog en telt 22 verdiepingen. Vanaf de panoramazaal op het 22 ste verdiep hebt u een uniek uitzicht over de IJzervlakte, Diksmuide en de Westhoek.

De O.129 Amandine wordt te water gelaten in 1962.

Na 33 jaren dienst gedaan te hebben vaart op 3 april 1995 de Amandine voor de laatste keer Oostende binnen.
Zijn visserijcarrière is afgelopen.
Hiermee valt definitief het doek voor de Oostendse IJslandvisserij.
In maart 1998 wordt in de oude scheepswerf Seghers gestart met de renovatie en conservatie van het schip. De renovatie duurt twee jaar. Het schip werd op 14 mei 2000 in een droogdok geplaatst op de vernieuwde Visserskaai in het centrum van Oostende.
Het droogdok en het schip worden vanaf 17 juli 2000 als interactief museum voor het grote publiek opengesteld.

Enkele weetjes:

• Lengte: 36 meter
• Breedte 6,70 meter
• Holte:3,90 meter
• Capaciteit visruim: ongeveer 65 ton
• Brandstoftank:5200 liter
• Motor: 500 PK - 400 omwentelingen

Duits invasieplan “Fall Gelb”

Ondanks een neutraliteitsverdrag tussen België en Duitsland, liet hitler in 1939 door de Generale staf van het leger plannen uitwerken om erfvijand Frankrijk te overrompelen. Dit zou gebeuren door België binnen te vallen en zo Frankrijk in de onbeschermde flank aan te vallen. De rest van de Franse grens was immersdoor de Maginot-linie wel beschermd.

Hierbij zouden ondermeer valschermtroepen ingezet worden om bruggen en versterkingen in Walonië in handen te krijgen om de pantserdivisie gemakkelijk doorgang te verlenen.

Op 9 januari 1940 kreeg Majoor Reinberger de opdracht de geheime plannen per trein naar Keulen te brengen. Bij een stop op de luchthaven Loddenheide te Münster ontmoette Reinberger majoor Hoenmanns, een oude bekende. Hoenmanns , een gebrevetteerd legerpiloot, stelde na een avondje in de officierenmess aan Reinberger voor om hem ’s anderendaags met zijn klein vliegtuigje (een Messerschmitt Fb 108 Taifun) naar Keulen mee te nemen.

Dit was tegen alle reglementen en bevelen in want geheime documenten mochten niet per vliegtuig vervoerd worden. Reinberger liet zich overtuigen en beide vertrokken op 10 januari 1940 richting keulen. Onderweg vlogen ze door enkele mistbanken. Piloot Hoenmanns raakte hierdoor de richting kwijt omdat hij “op zicht” navigeerde, en bovendien had hij geen vluchtplannen bij zich. Hij week daardoor teveel af naar het westen en miste dus Keulen.

Op een bepaald moment meenten de twee majoors de Rijn te herkennen, maar dat bleek de Maas te zijn. Toen dit duidelijk werd, schakelde Hoenmanns in zijn zenuwachtigheid de motor af en kreeg die niet meer gestart. Het gevolg was dat ze een noodlanding moesten maken. De piloot Hoenmanns dook tussen twee populieren door, brak de vleugeltoppen van de Taifun, maar kwam samen met Reinberger ongewond uit de noodlanding.

Reinberger, bewust van het belang van zijn flater, vroeg lucifers aan een toevallige getuige, die in zijn wei afgevallen bladeren bijeen kamde. Pas toen vernam piloot Hoenmanns dat hij een passagier met een verboden bagage had mee genomen.

In de naburige weide trachtte de officier de belangrijke documenten te verbranden. Dit slaagde maar gedeeltelijk door het vlugge optreden van de grenswacht die het vuurtje wist te doven en de twee Duitsers kon aanhouden.

Onderzoek van de documenten was aanleiding om groot alarm te slaan in België. Hitler moest zijn directe aanvalsplannen, bekend onder de codenaam “Fall Gelb” uitstellen. De inval op 17 januari ging niet door. Nederland werd eigenlijk het slachtoffer van dit voorval in Vucht. Vier maand later, op 10 mei 1940, “kwam de vloed” toch door de inval in Nederland en België. Maar in plaats dat de Duitse parachutisten in de Ardennen zouden landen, werden ze nu massaal gedropt in Nederland, en slechts en beperkte mate in Eben-Emael.

Info

• In 1966 werd met de steun van het gemeentebestuur van Vucht een herinneringsmuur met gedenkplaat opgericht.
• Bij de aanleg van de nieuwe dijk werd de muur opgetild naar het niveau van het huidige fietspad.
• In 2005 werd op initiatief van de gemeente besloten om de site te vernieuwen. Het oude gedenkteken werd afgebroken. Op deze historische site kwam het nieuwe kunstwerk net boven de plaats waar het vliegtuig gevallen was.
• Het beeldhouwwerk meet 3,30 meter hoogte en bestaat uit 5 kubussen van 60 cm en een totaal gewicht van 3300 kg vervaardigd uit Ardense blauwe steen.
• Het symboliseert de Maas met zijn uiterwaarden en vruchtbare gebieden. Kunstenaar Rik Bloemen uit Meeuwen-Gruitrode doopte zijn werk “Waterevenemeent” met verwijzing naar de uitbeelding van de meanderende grensrivier; de Maas.
• De oorspronkelijke gedenkplaat werd opnieuw gepolijsd en gemonteerd op een oude arduinen trap, die verticaal werd geplaatst.
• Tussen de elementen van het beeldhouwwerk werden documenten geborgen ter verheldering ooit.

Boeiend is het verhaal van de herontdekking van het amfibievoertuig in 1977, tweeëndertigjaar na de feiten. Op aanwijzingen van Jeanne Geens vonden de leden van de duikersclub Jaws de tank terug op de plaats waar hij gezonken was. Omdat de tank in de loop der jaren afgedreven was naar de Nederlandse zijde, werd hij haastig en in het geniep naar de Belgische kant getrokken om ze dan te bergen en te restaureren. Op 3 september 1977 organiseerde Kotem eenmalige tankfeesten en werd het herstelde amfibievoertuig op een sokkel geplaatst aan de E314.

De enige bekende overlevende van toen, John Shearer en de broer van Philip Harding, John Harding waren aanwezig en bezochten de mensen die hem tijdens de oorlog zo goed hadden opgevangen.

Precies 30 jaar later, 4 september 2007, werd het amfibievoertuig met de hulp van het Belgische leger van zijn sokkel gelicht voor een tweede restauratiebeurt.

Bij die tweede berging was Alastair Shearer uit Aberdeen, de zoon van John Shearer, aanwezig.

De Buffalo’s telden een 4 koppige bemanning. In dit geval Stanley Clark, de bestuurder, John Shearer, de radioman, Philip Harding de co-piloot en schutter en een zekere Jimmy.

Bij het ongeval slaagden John Shearer en Jimmy veilig uit de kolkende maas te geraken. Het lichaam van Philip Harding spoelde drie weken aan op de oever en werd begraven in Hasselt op het Kruisveldkerkhof en Stanley Clark werd nooit teruggevonden.

• Het voertuig: LVT Buffalo Amphibian Mark IV bouwjaar 1944
• Gewicht: 16,5 ton
• Lengt:e 7,95 meter
• Breedte: 3,25 meter
• Hoogte: 2,49 meter
• Snelheid op de weg: 32 km/u
• Snelheid in het water: 12 km/u

Na 32 jaar komt De Buffalo terug boven water.

De Buffalo na herstelling.